فوت شود و متذكراً او را خواب ببرد ، با طهارت بخوابد ، ادعيهء مأثوره را بخواند ، خصوص تسبيح حضرت صديقهء طاهره عليها السلام را و در سيرى شكم هيچ وقت خود را جنب نكند و پيش از صبح بيدار شود ، تا بيدار شد سجدهء شكر بجا آورد ، اگر خودش هم بيدار نمىشود ، اسباب بيدارى فراهم بياورد . بعد از بيدار شدن ، به اطراف آسمان نگاه كرده ، به تأمل چند آيهء مباركه كه اول آن ها : [ إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ] و آخر آن [ إِنَّكَ لا تُخْلِفُ الْمِيعادَ ] « 1 » را بخواند بعد تطهير كرده ، وضو گرفته ، مسواك نموده و عطرى استعمال كرده ، سر سجاده خود بنشيند دعاى : « الهي غارَتِ النُّجُومُ سَمائَكَ » را بخواند . پس شروع به نماز شب نماى ، به آن ترتيب كه فقها رضوان اللّه عليهم نوشته‌اند : مثل شيخ بهايى عليه الرحمه در « مفتاح الفلاح » و ديگران در « مصابيح » و غيرهما ، به مقدار وقتش ملاحظهء عمل و تفصيل و اختيار آن را بنمايد . الحاصل : تا اول آفتاب را وقت عبادت قرار دهد ، هيچ شغلى بجا نياورد غير از عبادت ، كارهاى ديگر را به آن وقت نيندازد ، همه را در اذكار و اوراد مشروعه مشغول باشد ، اگر هنوز اهل فكر نشده باشد و اما اگر مرورش به ساحت فكر افتاده ، هر رشتهء فكرى كه در دست داشته در خلال اين اوقات اعمال نمايد ، اگر ديد فكر جامد است ، آن را ول كرده پى ذكر برود و ملاحظه نمايد هر عملى را كه بيشتر در وى تأثير دارد ، آن را بر همهء اوراد مقدم دارد ، چه قرائت قرآن ، چه مناجات ، چه ذكر ، چه نماز ، چه سجده . بارى بعد از آن ترتيبات ، امور خانه را دستور داده به مقدار ضرورت با اهل خانه

--> ( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 190 - 194 .